In de vorige blog beschreef ik al mijn outbackavontuur met Tim...afgelopen weekend durfde ik mijn grenzen te verleggen en een stap verder te gaan. Wat stond er op het programma: Saturday - Sunday Birthdaycampingtrip!

Vandaag, de 28^ste is het Cloe's (huisgenootje) verjaardag. Cloe wilde graag met haar beste vrienden gaan camperen...en dat hebben we dan ook gedaan. Cloe nam Cecillie (ander huisgenootje) en Tim (broer van Cloe) mee. Tim nam op zijn beurt Matt mee. Matt is een nieuw geworven ‘beste' vriend van Tim. Hij is gevonden in een hostel inhet wilde wilde Kings Cross. In feite is hij gewoon de nieuwe roommate van Tim.

The planning
Afgelopen zaterdag was het dan zover om te vertrekken. Tim en Matt zouden ons om acht uur 's ochtends ophalen in een volkswagen van Eurocars om richting Wollongong (ten zuiden van Sydney) te rijden. Vervolgens zouden we een bezoekje brengen aan het Royal National Park gevolgd door een zoektocht naar een camping. De laatste activiteit zou er een zijn met weinig hoop. We hadden de hele week al pogingen gewaagd om iets te boeken, maar alles zat al vol. Reden? 26 januari was een vrije dag waarop Australia Day werd gevierd!

Set, ready, GO!
Cecillie, Cloe en ik waren kwart voor acht ready to go. Met onze dekens onder onze armen waren we aan het wachten op een smsje van Tim waarin zou staan dat hij er is. Rond negen uur was er echter nog steeds geen Tim. Het was tijd om Tim eens te bellen om te kijken waar hij is! Het was een wanhopige poging met een treurig einde. Voor mij was dit een reden om mijn nagels te lakken...ik moest de verveling tegengaan en dit was voor mij een nuttige invulling van de tijd :P. Rond tien uur belde Matt ons. Ik kende Matt nog niet, maar hij had Cloe eenmaal eerder gezien. Gelukkig is Matt zo slim geweest om toen om haar nummer te vragen...Helaas kon hij ons geen verlossend antwoord geven. Tim had die vrijdagavond in het wilde wilde Kings Cross Roommate Matt vervangen door een Bedmate. Matt had hierdoor geen flauw idee waar Tim was. Een half uur later werden echter verlost van onze ontwetendheid. Tim was uit zijn coma en zou direct komen om ons op te halen.

Speelse verlossing
Rond twaalf uur kregen we dan eindelijk het smsje waar Cecillie, Cloe en ik op zaten te wachten. Met onze spullen liepen we naar buiten waar we zagen dat de Volkswagen was ingewisseld voor een witte Audi A4. Verklaring? De jongens wilden een speeltje en de Volkswagen is niet speels genoeg.

Het kon afgelopen zaterdag bijna niet warmer zijn. Dankzij de ruim veertig graden buiten waren we maar al te blij toen we een parkeerplaats hadden gevonden in het Royal National Park. We waren bij een plek genaamd: Wattamolla. Er was een klein strand met aan de ene kant de zee en aan de andere kant een lagoon. Bij de lagoon hing een bordje: do not jump!...uiteraard werd ik hierdoor getriggerd om de rotsen op te klimmen en te gaan springen. Samen met Tim en Matt klom ik naar boven. Eenmaal boven stonden een paar mensen die bang waren om te springen. Aangezien ik echt niet terug wilde klimmen...want dat leek in mijn ogen een onmogelijk taak...twijfelde ikgeen seconde en sprong. Pas toen ik sprong besefte ik hoe hoog vijftien meter is. Aangezien ik deze blog zonder problemen kan typen kun je aannemen dat ik het heb overleefd zonder mezelf te verwonden. Matt sprong snel achter mij aan omdat ook hij niet te lang boven wilde staan. (Veel te warm!) Tim had er iets meer moeite mee. Na een half uur besloot hij eindelijk te springen. De sprong was een enorme kick! Ben blij dat ik dit kan afvinken van mijn must-do-in-life-lijst.

Na wat nog wat meer springen van wat lagere rotsen :P besloten we op zoek te gaan naar een camping vlakbij het strand....uiteraard zaten alle campings vol en dus besloten we een rustig plekje te vinden en daar te verblijven. We vonden een grasveld met parkeergelegenheid, toiletgebouw zonder licht, picknicktafels met dakje, weinig huizen en een strand! Ideale combinatie. We besloten te eten en pas in het donker de tenten op te zetten. Op die manier zou de kans om weg gestuurd te worden verkleind worden. Toen het eenmaal donker was reden de jongens weg om wat drinken te halen, het is tenslotte een feestcampeertripje.

Citygirl
Zodra de mannen weg reden bleek hoe erg gehecht ik was aan de stad. Na ongeveer vijf minuten kwam er een auto aanrijden die parkeerde op de parkeerplaats. Een half uur lang gebeurde er niets. Totdat er ineens werd geseind met de koplampen. Een stuk verderop werd er terug geseind. Vanuit het niets kwam er een vrouw naar de auto lopen, stapte in, bleef even zitten en liep toen weer weg het donker in. De auto bleef nog tien minuten staan en reed daarna gelukkig weg. Cecillie liet blijken dat ze echte survivalskills heeft. Cloe en ik lieten zien hoe erg we gehecht zijn aan de stad. Daar zijn immers altijd mensen om je heen en zijn er overal camera'szodat de kans dat er iets met je gebeurd erg klein is.

Gelukkig kwamen de mannen niet al te lang hierna terug. Ze vonden wel twee bange meisjes terug...Met de mannen voelden we ons gelukkig wel veilig :P Van de tent opzetten is uiteindelijk niet veel terecht gekomen.

Op dag twee zijn we na een ochtendduik in de zee rond zeven uur door gereden naar een dierentuin. Van mij hoefde het niet perse, maar Cloe wilde heel graag kangoeroes en koala's aaien. Op naar de zoo!...eenmaal daar viel het erg tegen. De hokjes waren klein en saai voor zowel de dieren als voor de bezoekers :p, daarnaast was er niet veel variatie van dieren. Teleurgesteld reisden we door naar een nieuw strand. Eenmaal bij dit strand aangekomen viel ik in slaap. Twee uur later werd ik wakker en was het tijd om te vertrekken naar huis. Veel van het strand heb ik dus niet meegemaakt.

Eenmaal back in town, voelde ik me weer helemaal gelukkig. Het was goed de stad uit te zijn en ander landschap te zien, maar in de stad voel ik me thuis.Maandag had ik vrij zodat ik ook echt even kon genieten van de stad. Ik was vrij vanwege Australia Day. Op deze dag word gevierd dat de eerste vloot Sydney bereikte. Al mijn collega's gingen uiteraard bbqen. Dat is iets wat iedereen hier doet. Helaas heb ik ondanks al mijn pogingen en uitnodigingen tot barbies (=bbq) nog steeds geen barbie meegemaakt. Er was gelukkig iets beters te doen. Emillia vroeg mij mee om naar Daling Harbour en naar Circular Quay te gaan. In CQ werden concerten gegeven. In DH was er veel vuurwerk en feest. De hele stad was aan het feesten, want naast Australia Day, bestond DH 21 jaar en was het Chinees Nieuwjaar.

Nu is het weer back to work! Heel fijn :D..Ik realiseer me dat het tijd is om een keer echt de outback in te gaan....misschien lukt dat nu niet, maar terugkomen kan altijd!

Lin..........................ook jij mag binnenkort weer terug naar werk!
Kim en Mandy......jullie kunnen deze blog beter niet lezen, anders krijgen jullie teveel heimwee.
Mam.......................heeeeel erg bedankt voor de post en bed waar ik in mag slapen :D
Pap.........................Kijk je nog tennis? Uiteraard ik wel :D