Bel de pers, want de NS heeft het voor elkaar. De NS is beter dan de SNCF (een treinmaatschappij in Frankrijk). De reis begon goed, dankzij mijn moeder, Judith en met name Eric die 's ochtends nog een gestresste Esther mee heeft gemaakt. Alsof ik altijd op tijd ben, kwam ik op tijd aan op Schiphol.

Vakantiegevoel
Op de plek waar de meeste vakanties beginnen met een stap in het vliegtuig, nam ik de internationale trein naar Brussel. De trein ging snel en ik kwam netjes op tijd aan. Na enig gesjouw met mijn koffer kwam ik aan bij de Thalys die ruim op tijd klaar stond.

Tr`es vite!
Het zal niemand verbazen als ik zeg dat de Thalys snel is....en toch verbaasde mij hoe snel de Thalys eigenlijk wel niet is...binnen rap tempo kwam ik aan in Parijs...het begin punt van enig vermoeden dat ik toch een te zware koffer mee heb genomen.

Trap op en trap af
Eenmaal uit de Thalys ging ik op zoek naar de metro. Gelukkig was goed aangegeven hoe je bij de metro kan komen. Ze maken het je echter niet te gemakkelijk, er is een hindernisbaan vol klein trappetjes die je eerst tegemoet komt. De metro zelf is overigens ook erg snel.

Een doel voor ogen
Afijn, ik kwam aan in Parijs Montparnisse. De survival of the fittest kon weer verder. Ik moest eerst nog half Parijs onderdoor lopen om ook daadwerkelijk bij het treinstation te arriveren. Uiteraard waren de nodige trappen erbij inbegrepen.

Te zwaar?
Mijn vermoeden van dat ik misschien een te zware koffer heb mee genomen heb ik tijdens dit proces bevestigd. Aangezien de koffer zo gemaakt is dat je de koffer alleen kan tillen met je rechterhand, waren er op mijn rechterhand allerlei blaren te vinden. Maar ik had een doel, waardoor ik zeker niet mijn trein kon laten schieten...doorlopen dus!

Een wonder, alweer op tijd!
Gelukkig kwam ik ruim op tijd aan bij de treinen. Twintig minuten voor vertrek verschijnt op een bord op welk perron ik moet zijn om de TGV naar Rennes te pakken. En verdomd, exact twintig minuten voor vertrek stond het perronnummer op het bord. Door de mensenmassa heen, wurmde ik me naar perron vijf. Er stond nog geen trein, maar dat is logisch. Ik keek naar de treinen om mij heen en zag dat als ik bij het juiste treinstel wilde instappen, ik nog wel even naar voren mocht gaan lopen. Dus dat deed ik braaf.
Merde
Ik kwam nog maar net aan bij het juiste treintoestel, toen er in rap Frans werd omgeroepen of iedereen naar perron drie wilde gaan, want daar staat de trein klaar. Door de NS zou dit minstens rustig worden gezegd en nog een keer herhaald worden.
Miserable
Ik keek naar mijn handen en ik keek naar mijn horloge. Geen tijd om te treuzelen Esther, want je treintje zou over vijf minuten vertrekken. Ik liep naar perron drie net als de rest. Ik moest doorlopen, omdat ik dat had gezien bij de andere treinen. Had ik nu maar opgelet, want ik liep te ver en in plaats van treintoestel tien te vinden, zag ik dat plotseling al beland was bij treintoestellen zestien en zeventien.

Lopen maar
Toen ik dat ontdekte liep ik terug en zag tot mijn verbazing dat mijn treintoestel voor de eerste klas moest zijn. Het eerste treintoestel had echter nummer elf. Volgens meneer de conducteur bestaat er geen treintoestel tien. Ow...ben ik daarom heen en weer gelopen met zere handen! (Je merkt, ik was/ben lichtelijk erover geirriteerd) Ik stapte maar in bij de eerste klas, maar het zat al helemaal vol dus bleef ik op de gang. Ik had geen zin meer om een plekje elders te zoeken.

Haast kennen we niet
Vervolgens begon het wachten tot vertrek van de trein. Je zou zeggen dat de trein zou snel mogelijk zou vertrekken, maar niets is minder waar bij de SNCF. Drie kwartier later dan gepland, vertrok de trein eindelijk! Gelukkig hoefde ik ditmaal geen aansluiting te halen.

Relax
Waar is de KLM als je ze nodig hebt? In vliegtuigen kun je meestal advies vinden over ontspannen zitten. En ook al was ik niet de enige op de gang die niet kon zitten...was ik wel de enige die in alle mogelijke posities heeft gezeten. Dan op de grond, dan op de koffer en dan stond ik weer vooruit te staren. Toen we eindelijk bij Lannes of zoiets dergelijks kwamen, stapten er een paar mensen uit. De Fransman naast mij die mijn verschillende posities van zitten had opgemerkt, zei tegen mij dat er nu wel plek te vinden is in de eerste klas. Aangezien er toch geen treintoestel tien was, vond ik dat elf, ookal is het eerste klas, wel het dichtst bij in de buurt is van tien. Heerlijk heb ik in treintoestel elf gezeten!

Dure treinreis
De problemen waren over. Het station in Rennes bleek namelijk niet zo groot te zijn. De koffer hoefde ik dus niet ver mee te sjouwen. Ik vond een automaat die kaartjes verkocht in het Nederlands. Dankbaar maakte ik gebruik van dit apparaat om een erg duur kaartje te kopen van Rennes naar Vannes. Het is slechts een treinreis van een uur en een kwartier, maar je betaalt er wel dik twintig euro voor! Nu terug gaan is een beetje onzin dus ik belde de familie om te vertellen dat ik rond zeven uur op het station zou staan in Vannes.

Vreugde
In Vannes maakte ik weer een vreugdekreetje, want het station is vrij klein. Na vijf minuutjes elke vreemdeling aankijken en beoordelen of het misschien Timothy, de vader is, kwam de juiste vader binnenlopen. Hij nam de koffer van mij over.

Timothy is heel aardig en spontaan. Hetzelfde geldt voor Mireille en de kinderen zie ik pas volgende week. Na het avondeten ben ik gelijk naar boven gegaan, ik was moe. Mijn reis zit erop. Het duurde langer dan ik had verwacht, maar ik ben aangekomen in het rustige Sarzeau.