Er was eens.....
Er was een meisje diewerkte op een zomerkamp in Amerika....met maatje S ging ze heen en met maatje L kwam ze terug. Omdat ze zo gegroeid was, werd er een vloek over haar uitgesproken. Nooit meer zal ze melkproducten mogen consumeren.

Het meisje leerde laat dat ze over een nieuwe vloek bezitte, waardoor ze gewicht verloor en weer een maatje S aan kon. Dolgelukkig liep ze weer rond.Ze was zo gelukkig dat zeeennieuwe uitdaging met haar gewicht aan wilde gaan. Op naar Australië !

Dik, dikker, dikst :D
Australië is het land dat de competitie 'meeste grote maten' aangaat met Amerika.Een op de twee inwoners in Australië heeft overgewicht. (Hier merk ik weinig van omdat Sydney backpackerscentral is...dus overal zie ik skinny people) Op kantoor heeft iedereen het erover en daarom is ook merendeel aan het dieten. Mijn mannelijke huisgenoten weten ook precies welke producten veel calorieën en proteïnen bevatten. Hier in Sydney moet je heeel erg opletten op wat je eet. Je wordt overal getriggerd om ongezond fastfood te eten. Misschien wil je bij de eerste hungry jacks (burger king) geen burger, maar als je een minuut later de tweede ziet begin je al te twijfelen zodat je bij de derde toch maar besluit om een hamburger te eten. Overigens word ik op kantoor ook erg getriggerd om te veel ongezond te eten. Laatst was bijvoorbeeld de Sheraton hier om hun hotels te promoten. Promoten gaat gepaard met eten dus de hele tafel was bezaaid met lekker eten....aanvalluh!

Sinds kort heb ik daarom een nieuw plan opgesteld. Sushi en salades. Sushi is goedkoop en erg lekker...ik ben sinds een week fan van sushi. Als je salade eet moet je weten waar je wat haalt en als je bestel heel letterlijk de menukaart lezen. Anders krijg je bijvoorbeeld een beetje sla, paar tomaatjes, geen dressing et c'est tout!

Naast een aangepast dieet maak ik nu ook volop gebruik van de gym, zwembad, spa en sauna die bij mijn appartement horen. Heerlijk!

International interns
Het is vrij nieuw voor Sydney om international interns te hebben. Voor mensen buiten Australië is het heel moeilijk om een baan op niveau te krijgen. Hetzelfde geldt voor stage. De meeste managers kiezen namelijk voor een Australiër boven een buitenlander op goede posities.

Anyway ik ben hier dus ik zit goed...en zo zijn er nog meer interns zoals ik. Dertien andere international interns heb ik afgelopen vrijdag ontmoet. Cathy is een Duits meisje die stage loopt bij een radiostation. Met haar kon ik vrij goed opschieten waardoor we besloten samen uit te gaan. Aangezien het duidelijk een netwerkbijeenkomst was, heb ik flink gestrooid met mijn nieuwe telefoonnnummer :P en wacht de reacties af.

Pink Ribbon
Sydney vind ik meer iets hebben van Europa dan van Amerika. Toch zijn al mijn vrouwelijke collega's (lees 95% van de werknemers op deze locatie) big fan van Ellen..een Amerikaanse talkshow. Tijdens de lunch ben ik daarom verplicht om naar Ellen te kijken. Inmiddels begin ik goed genoeg beïnvloed om Ellen ook leuk te vinden. Ellen heeft op haar beurt mijn collega's..en de halve stad weer beïnvloedt om iets te doen met Pink Ribbon. (Geen idee wat Pink Ribbon is? Surf naar à http://www.pinkribbon.nl/). Afgelopen vrijdag stonden scholieren op straat om dingen van Pink Ribbon te verkopen. Op kantoor hadden we een morning tea. De morning tea bestond uit een grote lunchtafel gevuld met roze eten en een bakje voor donaties. Braaf heb ik ervoor gezocht dat veel eten op kwam en heb ik iets gedoneerd.

Brand!
Ook aan de onderkant van de wereld kan er brand zijn. Terwijl iedereen rustig aan het werk is, ging ineens het brandalarm even af. Vervolgens galmde de stem van een man door het gebouw die vertelde dat niveau level 4 en 5 van het gebouw een brandoefening gingen doen. Fijn...want ik werk op level 5. De brandoefening bleek hoognodig te zijn, want ik geloof dat ik dit niet meer zou typen als er echt brand was geweest. Nadat alle kundige mensen hun helm hadden, werden we begeleid naar het trappenhuis. Eenmaal beneden moesten we terug naar de eerste verdieping waarin we uitleg kregen over het gebouw en brandgevaar. Fijn om te weten dat ik niet mag gillend gaan rondrennen, maar mag ik nu weer terug naar mijn computer meneer?

MCA
Museum of Contemporary Art is leuk (en gratis :D)! Afgelopen zaterdag was ik daarom cultureel en gezond verantwoord bezig. Ik ben naar de Rocks gelopen..dat is een wandeling van ongeveer een half uur tot langer...de tijd is sterk verkeerslichtafhankelijk als je boven de grond wilt lopen. Omdat ik te lang deed over een tentoonstelling, heb ik besloten om later terug te komen voor de andere tentoonstelling. Degene waar ik naartoe ben geweest is die van Yinka Shonibare. (Meer weten? Surf naar: à http://www.mca.com.au/default.asp?page_id=10) Ik heb me er goed vermaakt met alle mooie en schokkende dingen die er te zien waren. Terug naar huis besloot ik ondergronds te lopen. Bovengronds weet ik inmiddels mijn weg wel en afgelopen zaterdag kwam ik erachter dat ik inmiddels ook de weg ondergronds ken.

Misschien is het ondergrondse gedeelte wat onduidelijk en niet te begrijpen....maar er zijn hele winkelcentrums onder de grond. Ze zijn allemaal aan elkaar gelinkt waardoor je een groot gedeelte van de stad ondergronds kan bewandelen.

Bleu
Bij het woord blue denk ik inmiddels aan de blue mountains. Van mijn 46ste verdieping kijk ik er elke dag naar. Nu heb ik het van dichtbij gezien...nu op maandagochtend voel ik het in mijn kuiten. Malissa en ik hebben een heel avontuur meegemaakt om bij de blue mountains te komen.

Zoals veel toeristen doen, boek je een tourtje met een gids. (believe me...zonder gids raak je verdwaald). Wij hadden iets geboekt waarbij je om 7.20 vertrekt vanaf Sydney met de bus om vervolgens rond 18.00 weer in Sydney te arriveren. Helaas ging het iets anders. Terwijl ik me aan het haasten was om op tijd bij centraal klaar te staan (ik was onder de indruk dat daar de bus zou staan voor vertrek) kon ik Malissa niet vinden. Na wat heen er weer gebel met Malissa, busschauffeur van de tour en met iemand van OZ Experience (de organisator) hadden wij de bus gemist. Heel fijn! (Details laat ik uit schamendeffect achterwege) Volgende stap: pak de trein naar Glenbrook, om vervolgens voorbij het station te rijden met de trein. Het was een uur met de trein naar Glenbrook, maar Malissa en ik besloten om twee uur in de trein te zitten. Nu denken jullie misschien dat Mallisa en ik nu fout zitten en de trein terug moesten pakken...maar wij zaten in hele andere spanning. De busschauffeur had ons geadviseerd om naar Glenbrook te gaan. Bijna bij Glenbrook aangekomen belde de busschauffeur dat wij verder moesten reizen met de trein en vooral niet uit moesten stappen voor een nieuw kaartje. Wij met onze Nederlandse ervaringen waren helemaal bang om gecontroleerd te worden...maar er was niets aan de hand...want even later stapten wij vrolijk uit de trein zonder problemen. Dat heeft ons dus heel wat geld gescheeld.

De ochtendwandeling en ontbijt hadden we dus gemist. Maar als ik met andere praatten merkte ik dat wij niet echt iets hadden gemist. De voor-de-lunch-wandeling was leuk / zwaar / tof / onwijs mooi! Lekker outback door de modder banjeren, watervallen zien, van alles leren over de natuur...trappen op en af en de meest mooie uitzichten zien. Na de voor-de-lunch-wandeling hadden we een uitgebreide lunch. Ik ben een langzame eter. Probleem hiervan is, is dat iedereen al klaar was voor vertrek terwijl ik nog lekker zat te genieten van mijn broodje....dan maar proppen...iets wat ik haat als het om eten gaat K. Na de lunch gingen we een wandeling doen waarbij de three sister te zien kregen. Wil je het verhaal achter de three sisters weten, neem dan een kijkje op à http://www.bluemts.com.au/tourist/thingstodo/threeSisters.asp. Aan het einde van deze wandeling, werd ons de trappen omhoog gespaard door een trein die loodrecht omhoog gaat. Heel gaaf!

Ik ga jullie nog steeds foto's beloven..ze komen er echt!...maar tot die tijd moeten jullie het doen met de foto's op de blog van Malissa: http://www.malissavelthuis.waarbenjij.nu/index.php?page=messages.